maandag 9 maart 2009
7 maart 2009
Zita Swoon trad op in de Schouwburg! Met een danser van Rosas. The Sound Hobbyist maakt niet alleen geluiden, maar danst er ook op! Een mooie avond met voor de pauze spannend opgebouwde melodische nummers en na de pauze wat meer up tempo percussiewerk. Kostuums trokken zoals verwacht de aandacht. En verder was het gewoon goed muziek en een mooie avond.
donderdag 5 maart 2009
4 maart 2009
Wat een heftige en deprimerende film: Gomorra. Ik hoop van ganser harte dat de gepresenteerde werkelijkheid gedramatiseerd is, want zo niet... dan is Italië nog corrupter dan ik altijd al dacht. Geld speelt een allesbepalende rol in deze mooi geschoten film en met dat geld komt de macht. Akelig subtiel in beeld gebracht, op enkele schietpartijen na, maar die zijn geconcentreerd in het begin en het slot. Verder zijn 'gewone' Italianen te zien wiens leven volledig in de greep is van geld. Er lijkt geen uitweg en de paplepel zou iets anders moeten in gieten. Maar de camorra kent geen genade en de film dus ook niet.
dinsdag 3 maart 2009
28 februari 2009
De schaamte voorbij, tot het komisch wordt
"Kijk goed uit met wie je trouwt!" Stevie was nog wel zo goed gewaarschuwd door haar moeder voor ze met Martin trouwde. Het mocht echter niet baten. Jarenlang zijn ze gelukkig, tot Martin vergeetachtig wordt en verliefd op een geit. Dit bizarre gegeven werkte Edward Albee uit tot een toneelstuk, waarin de lach het wint van de schaamte. Bij het Onafhankelijk Toneel verliest het schrijnende het in deze tragikomedie van de humor.
Op het oog gaat het fantastisch: Martin en Stevie zijn gelukkig getrouwd, hun homoseksuele zoon wordt geaccepteerd, Martin wint een belangrijke prijs voor zijn architectuur én hij wordt 50. Reden genoeg om hem in een speciale televisie-uitzending te eren. Huisvriend Ross komt het portret bij hen thuis opnemen. Er zijn echter al wat scheurtjes waar te nemen. Martin voelt zich niet op zijn gemak en is erg vergeetachtig. Als hij opbiecht wat hem zo dwars zit raken de poppen aan het dansen.
Maar wie had kunnen bedenken dat Martin bij zijn zoektocht naar een buitenhuis verliefd zou worden op Sylvia, een geit? Ria Eimers en Bert Luppes nemen hun personages, Stevie en Martin, en de liefde voor de geit heel serieus, waardoor deze komedie zeer wrange kanten begint te krijgen. Martin bezoekt zelfs een hulpgroep voor mensen zoals hij, om zijn existentiële liefde voor de geit te begrijpen. Stevie smijt het serviesgoed aan gort om haar standpunt kracht bij te zetten, voor ze het huis verlaat.
Ondanks al deze tragiek blijft de lach de overhand houden. Nergens wordt het echt schrijnend, waardoor je een vermakelijke avond krijgt voorgeschoteld, maar niet diep geraakt wordt. Er wordt wel erg gemakkelijk gegrepen naar de grap. Zo wordt puberzoon Billy gesommeerd zandtaartjes te gaan bouwen en prompt komt hij terug met een in zand geboetseerde lul.
Alsof de bestialiteit nog niet genoeg is, komt ook de homoseksualiteit van de zoon nog uitgebreid aan de orde. Er wordt gedaan alsof er geen probleem van gemaakt wordt, maar waarom er vervolgens een erotische scène tussen vader en zoon gespeeld moet worden blijft onduidelijk. Noch Albee, noch regisseuse Mirjam Koen vellen een moraal oordeel. Ook wordt niet duidelijk welke van beide liefdes nu geaccepteerd dan wel afgekeurd wordt.
De tekst van Albee wordt muzikaal benaderd en de personages drukken zich zeer zorgvuldig uit. Woordspelingen zijn aan de orde van de dag. Samen met een gestileerde vormgeving van Gerrit Timmers wordt gezorgd voor voldoende afstand tot het bizarre gegeven. De geloofwaardigheid van de personages wordt hierdoor geen geweld aangedaan en tegelijkertijd wordt wel ruimte geboden voor relativering.
Met ‘De Geit, of Wie is Sylvia’ wordt geen duidelijk statement gemaakt. Meer aandacht gaat uit naar de acteurs, die alle ruimte krijgen om te schitteren. Naast sterrenduo Ria Eimers en Bert Luppes weten ook Joost Bolt (zoon Billy) en Willem de Wolf (huisvriend Ross) zich uitstekend staande te houden. Het is een aangename voorstelling, die speelt met schaamte, maar de diepgang van dit uitermate onprettige gevoel mist. Zelfs het dramatische einde weet daar geen verandering in te brengen.
"Kijk goed uit met wie je trouwt!" Stevie was nog wel zo goed gewaarschuwd door haar moeder voor ze met Martin trouwde. Het mocht echter niet baten. Jarenlang zijn ze gelukkig, tot Martin vergeetachtig wordt en verliefd op een geit. Dit bizarre gegeven werkte Edward Albee uit tot een toneelstuk, waarin de lach het wint van de schaamte. Bij het Onafhankelijk Toneel verliest het schrijnende het in deze tragikomedie van de humor.
Op het oog gaat het fantastisch: Martin en Stevie zijn gelukkig getrouwd, hun homoseksuele zoon wordt geaccepteerd, Martin wint een belangrijke prijs voor zijn architectuur én hij wordt 50. Reden genoeg om hem in een speciale televisie-uitzending te eren. Huisvriend Ross komt het portret bij hen thuis opnemen. Er zijn echter al wat scheurtjes waar te nemen. Martin voelt zich niet op zijn gemak en is erg vergeetachtig. Als hij opbiecht wat hem zo dwars zit raken de poppen aan het dansen.
Maar wie had kunnen bedenken dat Martin bij zijn zoektocht naar een buitenhuis verliefd zou worden op Sylvia, een geit? Ria Eimers en Bert Luppes nemen hun personages, Stevie en Martin, en de liefde voor de geit heel serieus, waardoor deze komedie zeer wrange kanten begint te krijgen. Martin bezoekt zelfs een hulpgroep voor mensen zoals hij, om zijn existentiële liefde voor de geit te begrijpen. Stevie smijt het serviesgoed aan gort om haar standpunt kracht bij te zetten, voor ze het huis verlaat.
Ondanks al deze tragiek blijft de lach de overhand houden. Nergens wordt het echt schrijnend, waardoor je een vermakelijke avond krijgt voorgeschoteld, maar niet diep geraakt wordt. Er wordt wel erg gemakkelijk gegrepen naar de grap. Zo wordt puberzoon Billy gesommeerd zandtaartjes te gaan bouwen en prompt komt hij terug met een in zand geboetseerde lul.
Alsof de bestialiteit nog niet genoeg is, komt ook de homoseksualiteit van de zoon nog uitgebreid aan de orde. Er wordt gedaan alsof er geen probleem van gemaakt wordt, maar waarom er vervolgens een erotische scène tussen vader en zoon gespeeld moet worden blijft onduidelijk. Noch Albee, noch regisseuse Mirjam Koen vellen een moraal oordeel. Ook wordt niet duidelijk welke van beide liefdes nu geaccepteerd dan wel afgekeurd wordt.
De tekst van Albee wordt muzikaal benaderd en de personages drukken zich zeer zorgvuldig uit. Woordspelingen zijn aan de orde van de dag. Samen met een gestileerde vormgeving van Gerrit Timmers wordt gezorgd voor voldoende afstand tot het bizarre gegeven. De geloofwaardigheid van de personages wordt hierdoor geen geweld aangedaan en tegelijkertijd wordt wel ruimte geboden voor relativering.
Met ‘De Geit, of Wie is Sylvia’ wordt geen duidelijk statement gemaakt. Meer aandacht gaat uit naar de acteurs, die alle ruimte krijgen om te schitteren. Naast sterrenduo Ria Eimers en Bert Luppes weten ook Joost Bolt (zoon Billy) en Willem de Wolf (huisvriend Ross) zich uitstekend staande te houden. Het is een aangename voorstelling, die speelt met schaamte, maar de diepgang van dit uitermate onprettige gevoel mist. Zelfs het dramatische einde weet daar geen verandering in te brengen.
27 februari 2009 tot 3 maart 2009
Het nieuwste boek van Tomas Lieske is ook weer goed. In Dünya komen Lieskes voorliefde voor moeilijke woorden, opgroeiende kinderen en techniek op een bevredigende manier samen. Een wonderlijk, moeilijk te geloven verhaal, overleven in een vreemde wereld ten tijde van oorlog, waarin dochter Julia de onontkoombare spil is. Perspectievenwisselingen worden ook hierin gebruikt, maar zonder stijlwisselingen gelukkig. Lieskes romans zijn een aanrader!
25 februari 2009
Lizzy Timmers blaast leven in Kaap Kat
“Durf jij de Kaap aan?” prijkt op diverse posters in de stad. Lang was Katendrecht, de Kaap, een plek waar armoede en prostitutie hoogtij vierden. Momenteel voert de gemeente Rotterdam actief campagne om de Kaap aan te prijzen bij welgestelde Rotterdammers. De in Rotterdam geboren en getogen Lizzy Timmers maakt voor Productiehuis Rotterdam een voorstelling over dit afvoerputje van Rotterdam: Kaap Kat. Al deze aandacht voor een bijzonder stukje Rotterdam maakt nieuwsgierig.
De omtrek van Katendrecht is met wit tape op de zwarte vloer afgeplakt. Een strook rode tl-lampen hangt erboven en verwijst naar het rosse imago van het stadsdeel. Laurens Joensen pingelt op een gitaar. Met minimale middelen wordt de sfeer en het leven van Katendrecht opgewekt. Lizzy Timmers begint te vertellen, over de ontstaansgeschiedenis van dit schiereiland dat een heel eigen cultuur heeft en niets te maken heeft met ‘de stad Rotterdam’ aan de overzijde van de brede Maas. Met vogelperspectief vliegt ze over de wijk en ziet dijken gebouwd worden, graslanden ontstaan en boerderijen verschijnen. De armoede uit ‘de stad’ komt er niet, verbeelden Lizzy’s medespelers Yonina Spijker en Arend Pinoy door een oude schoonmakende vrouw en een rat te spelen.
De aanleg van de overslaghavens, de Rijn- en Maashaven, aan weerszijde van Katendrecht laten enkele honderden huizen in het water verdwijnen. Langzaam begint de geschiedenis scheurtjes te vertonen en wordt het armoedevrije stukje land een plek waar naast veel werkgelegenheid ook groot verdriet ontstaat. Spijker en Pinoy spelen een scène waarin de jongen voor enkele weken de zee op gaat en het meisje na zeven jaar nog steeds op haar blonde liefde wacht.
De voorstelling zit vol met dergelijke speelse intermezzo’s, waardoor de geschiedenisles voldoende lucht en leven wordt ingeblazen om boeiend te blijven. Op deze manier weet Timmers ook een persoonlijke toets toe te voegen. Gekke scènes, weemoedige liedjes en subtiele dansjes geven haar interpretatie van de Kaap weer.
De vorm zorgt voor grote transparantie waar alle performers goed raad mee weten. Open en bloot geven ze zichzelf ten behoeve van het grotere verhaal. Het ontlokt veel reacties uit het publiek, waardoor een grote betrokkenheid ontstaat. Aan het slot vertelt Timmers dat ze samen met haar vormgever Maarten van Otterdijk naar een reünie op de Kaap ging om verhalen te horen. De schaamte die ze daarbij voelde, deelt ze in de voorstelling met haar publiek. Ze komt zelf niet uit Katendrecht en heeft het gevoel hun verhalen te ‘stelen’. Op slinkse wijze redt ze zich hieruit, waardoor ze tegelijkertijd haar voorstelling legitimeert én de bewoners van Katendrecht in hun waarde laat.
Nu wordt de Kaap grotendeels gerenoveerd en voor de echt schrijnende gevallen moet een oplossing gezocht worden. Zij kunnen hun gerenoveerde en dus veel duurdere huizen niet meer betalen. De nostalgie die een rijkere bevolkingslaag moet aanspreken, gezien de aantrekkende campagne van de gemeente, kent dus ook een keerzijde. Lizzy Timmers weet het evenwicht tussen valse romantiek en genadeloze werkelijkheid goed te bewaren. Haar inwoners van Katendrecht leven.
“Durf jij de Kaap aan?” prijkt op diverse posters in de stad. Lang was Katendrecht, de Kaap, een plek waar armoede en prostitutie hoogtij vierden. Momenteel voert de gemeente Rotterdam actief campagne om de Kaap aan te prijzen bij welgestelde Rotterdammers. De in Rotterdam geboren en getogen Lizzy Timmers maakt voor Productiehuis Rotterdam een voorstelling over dit afvoerputje van Rotterdam: Kaap Kat. Al deze aandacht voor een bijzonder stukje Rotterdam maakt nieuwsgierig.
De omtrek van Katendrecht is met wit tape op de zwarte vloer afgeplakt. Een strook rode tl-lampen hangt erboven en verwijst naar het rosse imago van het stadsdeel. Laurens Joensen pingelt op een gitaar. Met minimale middelen wordt de sfeer en het leven van Katendrecht opgewekt. Lizzy Timmers begint te vertellen, over de ontstaansgeschiedenis van dit schiereiland dat een heel eigen cultuur heeft en niets te maken heeft met ‘de stad Rotterdam’ aan de overzijde van de brede Maas. Met vogelperspectief vliegt ze over de wijk en ziet dijken gebouwd worden, graslanden ontstaan en boerderijen verschijnen. De armoede uit ‘de stad’ komt er niet, verbeelden Lizzy’s medespelers Yonina Spijker en Arend Pinoy door een oude schoonmakende vrouw en een rat te spelen.
De aanleg van de overslaghavens, de Rijn- en Maashaven, aan weerszijde van Katendrecht laten enkele honderden huizen in het water verdwijnen. Langzaam begint de geschiedenis scheurtjes te vertonen en wordt het armoedevrije stukje land een plek waar naast veel werkgelegenheid ook groot verdriet ontstaat. Spijker en Pinoy spelen een scène waarin de jongen voor enkele weken de zee op gaat en het meisje na zeven jaar nog steeds op haar blonde liefde wacht.
De voorstelling zit vol met dergelijke speelse intermezzo’s, waardoor de geschiedenisles voldoende lucht en leven wordt ingeblazen om boeiend te blijven. Op deze manier weet Timmers ook een persoonlijke toets toe te voegen. Gekke scènes, weemoedige liedjes en subtiele dansjes geven haar interpretatie van de Kaap weer.
De vorm zorgt voor grote transparantie waar alle performers goed raad mee weten. Open en bloot geven ze zichzelf ten behoeve van het grotere verhaal. Het ontlokt veel reacties uit het publiek, waardoor een grote betrokkenheid ontstaat. Aan het slot vertelt Timmers dat ze samen met haar vormgever Maarten van Otterdijk naar een reünie op de Kaap ging om verhalen te horen. De schaamte die ze daarbij voelde, deelt ze in de voorstelling met haar publiek. Ze komt zelf niet uit Katendrecht en heeft het gevoel hun verhalen te ‘stelen’. Op slinkse wijze redt ze zich hieruit, waardoor ze tegelijkertijd haar voorstelling legitimeert én de bewoners van Katendrecht in hun waarde laat.
Nu wordt de Kaap grotendeels gerenoveerd en voor de echt schrijnende gevallen moet een oplossing gezocht worden. Zij kunnen hun gerenoveerde en dus veel duurdere huizen niet meer betalen. De nostalgie die een rijkere bevolkingslaag moet aanspreken, gezien de aantrekkende campagne van de gemeente, kent dus ook een keerzijde. Lizzy Timmers weet het evenwicht tussen valse romantiek en genadeloze werkelijkheid goed te bewaren. Haar inwoners van Katendrecht leven.
maandag 23 februari 2009
23 februari 2009
Synecdoche, New York. Mooie magisch-realistische film, veel beter te pruimen dan Adaptation. Maar misschien komt dat omdat ik met verkeerde verwachtingen die film zag.
Synecdoche, New York heeft prachtige vondsten, zoals het brandende huis waarin Samantha Morton gaat wonen. Het grootscheepse toneelexperiment van Philip Seymour Hofmann wordt iets te ver doorgevoerd, op een gegeven moment wordt teveel uitgelegd. Het subtiele van het begin is stiekem veel mooier.
Synecdoche, New York heeft prachtige vondsten, zoals het brandende huis waarin Samantha Morton gaat wonen. Het grootscheepse toneelexperiment van Philip Seymour Hofmann wordt iets te ver doorgevoerd, op een gegeven moment wordt teveel uitgelegd. Het subtiele van het begin is stiekem veel mooier.
23 februari 2009 tot 26 februari 2009
Ook al is het geen fictie, toch is het een boeiend boek: Ararat van Frank Westerman. Hij kan zeker schrijven en zijn zoektocht naar de relatie tussen godsdienst en wetenschap is merkwaardig meeslepend om te volgen. Niet alle verhaallijnen tot voldoening afgerond, maar een interessant boek, zonder meer.
22 februari 2009
Heb me door bijzondere decoropstelling laten verleiden om weer eens naar het Nationale Toneel te gaan. Kopenhagen van Michael Frayne was dit keer aan de beurt. Als hoorspel heel aardig, prima acteurs, prima verhaal, dat ik liever gelezen zou hebben. Pas na de pauze is er enige reden voor de opstelling. Zoals verwacht niet om heel lang over na te blijven denken.
vrijdag 20 februari 2009
18 februari 2009 tot 22 februari 2009
Ja, weer beginnen in een nieuwe Murakami! Meteen grijpt zijn universum weer om zich heen en wil je niets liever dan blijven lezen. Er komt een rustig weekend aan met veel treinreizen dus ik ga mee op jacht naar het verloren schaap!
Dit is er één waarin de balans tussen reëel en irreëel nergens doorslaat. Je kan je blijven verbinden met de personages, had ik nu Dans, dans, dans ook maar alvast in de kast staan, maar die moet nog maar even wachten. Om me nog ergens op te kunnen verheugen.
Dit is er één waarin de balans tussen reëel en irreëel nergens doorslaat. Je kan je blijven verbinden met de personages, had ik nu Dans, dans, dans ook maar alvast in de kast staan, maar die moet nog maar even wachten. Om me nog ergens op te kunnen verheugen.
17 februari 2009
Love and Money van de Britse toneelauteur Dennis Kelly gelezen. Kon me helaas niet zo boeien als zijn andere werk. Sterke personages die niet hun volledige verhaal doen. Jammer.
Dark Earth van de Britse David Harrower gelezen. Typisch Engelse tekst: goed, evenwichtig, blijft spannend, maar verandert niet de wereld.
Dark Earth van de Britse David Harrower gelezen. Typisch Engelse tekst: goed, evenwichtig, blijft spannend, maar verandert niet de wereld.
14 februari 2009
Tien Geboden van NTGent/Wunderbaum. Voldoet volledig aan de verwachtingen, maar overtreft ze niet. Eigenlijk valt er niet meer over te zeggen dan dat het gewoon goed is. Maar toch een recensie erover geschreven:
Marathon Tien Geboden houdt spanning vast
Vorig seizoen speelde NTGent met groot succes het eerste deel van de ‘Tien Geboden’. Onder regie van Johan Simons speelden de acteurs van Wunderbaum aangevuld met acteurs uit het ensemble van NTGent de eerste vijf geboden. Eindelijk speelt nu ook deel twee in de Nederlandse theaters. Beide delen zijn achter elkaar te zien in een marathon, waarin alle tien de geboden aan bod komen. Samen zorgen ze voor een dag theater vol emoties, stevig spel en als uitsmijter een glimlach.
Tussen het eerste van ‘Tien Geboden’ en het tweede deel zijn nogal wat verschillen te ontdekken. Sloot het eerste deel met gebod vijf nog af met een indringend relaas van een moeder over haar ter dood veroordeelde zoon, het slot van deel twee is met het tiende gebod Gij zult niets begeren wat uw naaste toebehoort een stuk luchtiger. In een soort klucht razen Walter Bart, Matijs Jansen achter Frank Focketyn aan over het podium: doel is de postzegelverzameling van hun overleden vader compleet maken. Met deze tragikomedie wordt een glimlach getoverd op het gezicht van de toeschouwer, wat een welkome afwisseling is op de veel ernstiger zaken, die in de overige geboden aan bod komen.
Zeker in de eerste vijf geboden worden heftige persoonlijke drama’s verteld. In deel twee zijn grotere regiekeuzes gemaakt en staat het theater zelf meer op de eerste plaats en de persoonlijke drama’s op een goede tweede. Zo wordt in gebod acht bijvoorbeeld de hele zaal betrokken. Verschillende acteurs bevinden zich dan tussen het publiek, dat als geheel toehoorder is bij een lezing over ethiek en als zodanig getuige is van een verbijsterende onthulling omtrent de gerespecteerde hoogleraar. De scheiding tussen acteurs, die publiek spelen en het ‘echte’ publiek wordt daarmee diffuus gemaakt. Ook in gebod negen is de vorm belangrijker dan de inhoud. Het decor wordt compleet overhoop gesmeten, wat enerzijds de emoties van de overspelige vrouw ondersteund, anderzijds ook de aandacht afleidt van dit niet meer zo intieme probleem.
De televisieserie Dekalog van de Poolse regisseur Krzysztof Kieslowski diende als basis voor de bewerking die dramaturg Koen Tachelet en regisseur Johan Simons voor deze marathon maakten. Met weinig woorden en veel suggestieve beelden vertellen de delen elk een verhaal waarin op vrije wijze gerefereerd wordt aan een van de tien geboden uit de bijbel. Ook in de toneelbewerking wordt religie slechts zijdelings aangehaald en is het aan de toeschouwer om de verhalen aan de geboden te koppelen. Zo wordt het gebod ‘Gij zult niet stelen’ uitgewerkt door een jonge moeder haar eigen kind te laten ‘stelen’. Maartje Remmers speelt de dochter, die bij haar biologische vader, teddyberenmaker Walter Bart, beren in haar jurk blijft stoppen. Wine Dierickx vertolkt de moeder, die het recht aan haar kant heeft staan, zo beweert ze zelf. Het is een zeer ontroerende scène, waar de onbeholpenheid vanaf straalt. De voorstelling zit vol met dergelijke pareltjes, waarin de acteurs zich van hun beste kant kunnen laten zien en ook Johan Simons goed uit de voeten kan. Het is een mooie afwisseling tussen klein en ontroerend en groots en meeslepend.
Ook muziek speelt een opvallende rol. Vaker werkt Simons met muziek in diverse muziektheater- en operaproducties en zijn ervaringen daar doordringen ook zijn theatervoorstellingen. Een liefdesliedje is bijvoorbeeld de enige aanwijzing dat de jongen en een meisje uit het eerste gebod elkaar aardig vinden. Op deze manier wordt muziek vaker in de voorstelling ingezet, waardoor niet alleen lucht en relativering gegeven wordt, maar ook informatie zonder daar verder woorden aan te wijdden. Als zodanig is het bijna een vervanging van de sferische filmbeelden die Kieslowski tot zijn beschikking heeft om de verhalen te vertellen.
Al met al is ‘Tien geboden’ een evenwichtige voorstelling, die de toeschouwer alle hoeken van de menselijke emoties laat zien en tegelijkertijd alle theatrale mogelijkheden benut. De verschillen tussen deel één en twee zorgen voor een goede dynamiek en de delen doen kwalitatief niet voor elkaar onder. De lange dag wordt zo meer dan goedgemaakt en de belofte die deel één opriep is in deel twee meer dan waargemaakt.
Marathon Tien Geboden houdt spanning vast
Vorig seizoen speelde NTGent met groot succes het eerste deel van de ‘Tien Geboden’. Onder regie van Johan Simons speelden de acteurs van Wunderbaum aangevuld met acteurs uit het ensemble van NTGent de eerste vijf geboden. Eindelijk speelt nu ook deel twee in de Nederlandse theaters. Beide delen zijn achter elkaar te zien in een marathon, waarin alle tien de geboden aan bod komen. Samen zorgen ze voor een dag theater vol emoties, stevig spel en als uitsmijter een glimlach.
Tussen het eerste van ‘Tien Geboden’ en het tweede deel zijn nogal wat verschillen te ontdekken. Sloot het eerste deel met gebod vijf nog af met een indringend relaas van een moeder over haar ter dood veroordeelde zoon, het slot van deel twee is met het tiende gebod Gij zult niets begeren wat uw naaste toebehoort een stuk luchtiger. In een soort klucht razen Walter Bart, Matijs Jansen achter Frank Focketyn aan over het podium: doel is de postzegelverzameling van hun overleden vader compleet maken. Met deze tragikomedie wordt een glimlach getoverd op het gezicht van de toeschouwer, wat een welkome afwisseling is op de veel ernstiger zaken, die in de overige geboden aan bod komen.
Zeker in de eerste vijf geboden worden heftige persoonlijke drama’s verteld. In deel twee zijn grotere regiekeuzes gemaakt en staat het theater zelf meer op de eerste plaats en de persoonlijke drama’s op een goede tweede. Zo wordt in gebod acht bijvoorbeeld de hele zaal betrokken. Verschillende acteurs bevinden zich dan tussen het publiek, dat als geheel toehoorder is bij een lezing over ethiek en als zodanig getuige is van een verbijsterende onthulling omtrent de gerespecteerde hoogleraar. De scheiding tussen acteurs, die publiek spelen en het ‘echte’ publiek wordt daarmee diffuus gemaakt. Ook in gebod negen is de vorm belangrijker dan de inhoud. Het decor wordt compleet overhoop gesmeten, wat enerzijds de emoties van de overspelige vrouw ondersteund, anderzijds ook de aandacht afleidt van dit niet meer zo intieme probleem.
De televisieserie Dekalog van de Poolse regisseur Krzysztof Kieslowski diende als basis voor de bewerking die dramaturg Koen Tachelet en regisseur Johan Simons voor deze marathon maakten. Met weinig woorden en veel suggestieve beelden vertellen de delen elk een verhaal waarin op vrije wijze gerefereerd wordt aan een van de tien geboden uit de bijbel. Ook in de toneelbewerking wordt religie slechts zijdelings aangehaald en is het aan de toeschouwer om de verhalen aan de geboden te koppelen. Zo wordt het gebod ‘Gij zult niet stelen’ uitgewerkt door een jonge moeder haar eigen kind te laten ‘stelen’. Maartje Remmers speelt de dochter, die bij haar biologische vader, teddyberenmaker Walter Bart, beren in haar jurk blijft stoppen. Wine Dierickx vertolkt de moeder, die het recht aan haar kant heeft staan, zo beweert ze zelf. Het is een zeer ontroerende scène, waar de onbeholpenheid vanaf straalt. De voorstelling zit vol met dergelijke pareltjes, waarin de acteurs zich van hun beste kant kunnen laten zien en ook Johan Simons goed uit de voeten kan. Het is een mooie afwisseling tussen klein en ontroerend en groots en meeslepend.
Ook muziek speelt een opvallende rol. Vaker werkt Simons met muziek in diverse muziektheater- en operaproducties en zijn ervaringen daar doordringen ook zijn theatervoorstellingen. Een liefdesliedje is bijvoorbeeld de enige aanwijzing dat de jongen en een meisje uit het eerste gebod elkaar aardig vinden. Op deze manier wordt muziek vaker in de voorstelling ingezet, waardoor niet alleen lucht en relativering gegeven wordt, maar ook informatie zonder daar verder woorden aan te wijdden. Als zodanig is het bijna een vervanging van de sferische filmbeelden die Kieslowski tot zijn beschikking heeft om de verhalen te vertellen.
Al met al is ‘Tien geboden’ een evenwichtige voorstelling, die de toeschouwer alle hoeken van de menselijke emoties laat zien en tegelijkertijd alle theatrale mogelijkheden benut. De verschillen tussen deel één en twee zorgen voor een goede dynamiek en de delen doen kwalitatief niet voor elkaar onder. De lange dag wordt zo meer dan goedgemaakt en de belofte die deel één opriep is in deel twee meer dan waargemaakt.
Werd er maar meer van dit soort theater gemaakt...
13 februari 2009
Elementair Teilchen gezien, naar dat boek van Michel Houellebecq.
Was ik al niet zo te spreken over het boek, de film is een ware ramp. Alle eventuele mooie delen uit het boek (die ook zijn verwerkt in het toneelstuk GEN van ZTHollandia) waren een half uur voor het einde van de film nog niet aan bod gekomen, toen ben ik maar in slaap gevallen. Zonde van de goede acteurs.
Was ik al niet zo te spreken over het boek, de film is een ware ramp. Alle eventuele mooie delen uit het boek (die ook zijn verwerkt in het toneelstuk GEN van ZTHollandia) waren een half uur voor het einde van de film nog niet aan bod gekomen, toen ben ik maar in slaap gevallen. Zonde van de goede acteurs.
dinsdag 17 februari 2009
10 februari 2009
DNA van Dennis Kelly gelezen. Een stuk voor jongeren. Heel heftig. Goed geschreven, problematiek die wel wat lijkt te zijn overdreven, maar het zou toch maar echt gebeuren..
maandag 9 februari 2009
7 februari 2009
Reigen van Theatergroep Max. Een sensuele, actieve, energieke voorstelling die het helaas niet tot het einde toe volhoudt. Te veel chaos aan het einde, te weinig gedoseerd.
Maar het begin is heel sterk en to the point. Live sex!!!
Maar het begin is heel sterk en to the point. Live sex!!!
6 februari 2009
Kinderheil van Dennis Kelly door 't Arsenaal en de Queeste. Vorig jaar nog de geweld(ad)ige Osama the Hero, die de spijker volledig op de kop sloeg. Nu helaas de dubbele bodem eruit gehaald. Blijft in de anekdotiek hangen en er is niets meer over van op het verkeerde been zetten, waardoor de voorstelling (zonder expliciet geweld ditmaal) spanning zou kunnen krijgen.
Lien de Graeve speelt wel fantastisch. Ook Tom Ternest was goed.
Lien de Graeve speelt wel fantastisch. Ook Tom Ternest was goed.
6 februari 2009 tot 16 februari 2009
Het Licht van Torgny Lindgren.
Absurdistisch, maar niet te erg. Typetjes, maar je kunt wel met ze meeleven. Smaakt naar meer.
Neigt naar moralisme, maar het blijft een aardige schets van een kleine gemeenschap aan de rand van de wereld waarin konijnen en gigantische varkens de loop van het recht bepalen.
Absurdistisch, maar niet te erg. Typetjes, maar je kunt wel met ze meeleven. Smaakt naar meer.
Neigt naar moralisme, maar het blijft een aardige schets van een kleine gemeenschap aan de rand van de wereld waarin konijnen en gigantische varkens de loop van het recht bepalen.
1 februari 2009
Aan alles komt een einde, zo ook het filmfestival. Tot besluit een middelmatige Spaanse La Nana en een erg indrukwekkende Pomegranates and Myrrh. Liefdesdrama tegen de achtergrond van een verscheurd Israel, zonder dat het er dik boven op ligt of sentimenteel wordt.
Heel fijne afsluiting van het festival. Tot volgend jaar!!
Heel fijne afsluiting van het festival. Tot volgend jaar!!
31 januari 2009
Eldorado van Bouli Lanners heeft veel meer inhoud dan Louise-Michel.
Een fijne Belgische film en nota bene gebaseerd op de waarheid. De hond komt wel wat al te letterlijk uit de lucht vallen, maar dat geeft uiteindelijk niet. Grove humor, subtiel spel, mooie omgeving. Voor een roadmovie perfect.
Een fijne Belgische film en nota bene gebaseerd op de waarheid. De hond komt wel wat al te letterlijk uit de lucht vallen, maar dat geeft uiteindelijk niet. Grove humor, subtiel spel, mooie omgeving. Voor een roadmovie perfect.
30 januari 2009
Turistas: een ingetogen film, voldoende bijzonder om te boeien, maar weinig verheffende inhoud.
Een tigeraward voor Wrong Rosary, maar ik heb er niets van gezien, wel heeerlijk geslapen zzzzz...
Ook saaie films zijn er genoeg: bijvoorbeeld Perpetuum Mobile. Mannen die drinken, andere mannen die drinken en een verhaallijn waar gen touw aan vast te knope valt.
Besluiten we de dag goed: J.C.V.D. Daar zat ik echt op te wachten, actie humor met Van damme himself. En gewoon wel echt goed, juist omdat je het niet zo verwacht.
Een tigeraward voor Wrong Rosary, maar ik heb er niets van gezien, wel heeerlijk geslapen zzzzz...
Ook saaie films zijn er genoeg: bijvoorbeeld Perpetuum Mobile. Mannen die drinken, andere mannen die drinken en een verhaallijn waar gen touw aan vast te knope valt.
Besluiten we de dag goed: J.C.V.D. Daar zat ik echt op te wachten, actie humor met Van damme himself. En gewoon wel echt goed, juist omdat je het niet zo verwacht.
dinsdag 3 februari 2009
29 januari 2009
Rachel getting married is een on-Amerikaanse film van Jonathan Demme (Silence of the Lambs). Mooi gespeeld, fijne 'live' muziek, mooi camerawerk, alleen af en toe een klein beetje te weinig compact. Geeft wel precies de sfeer weer van een bruiloft met ongewenste gasten.
Grrrr...Troubled Water begint heel mooi. Een karakteristieke Scandinavische film met veel gevoel voor drama en subtiliteit. Maar wat er gebeurt in de laatste driekwartier dat er voor zorgt dat deze film op de tweede plaats staat voor de publieksprijs, weet ik niet. Het vrijwilligerswerk is onverbiddelijk en 35 Rhums begint al.
Ook mooi, subtiel en dramatisch. Niet de meest indrukwekkende film, maar wel getuigend van grote kunde van maakster Claire Denis.
Om de dag waardig af te sluiten (alleen maar goede films!) Bronson. Hard, meedogenloos, komisch en sterk. Geweldig acteerwerk, lekkere muziek. Verdient meer aandacht dan hij tot nog toe krijgt.
Grrrr...Troubled Water begint heel mooi. Een karakteristieke Scandinavische film met veel gevoel voor drama en subtiliteit. Maar wat er gebeurt in de laatste driekwartier dat er voor zorgt dat deze film op de tweede plaats staat voor de publieksprijs, weet ik niet. Het vrijwilligerswerk is onverbiddelijk en 35 Rhums begint al.
Ook mooi, subtiel en dramatisch. Niet de meest indrukwekkende film, maar wel getuigend van grote kunde van maakster Claire Denis.
Om de dag waardig af te sluiten (alleen maar goede films!) Bronson. Hard, meedogenloos, komisch en sterk. Geweldig acteerwerk, lekkere muziek. Verdient meer aandacht dan hij tot nog toe krijgt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
