"Kijk goed uit met wie je trouwt!" Stevie was nog wel zo goed gewaarschuwd door haar moeder voor ze met Martin trouwde. Het mocht echter niet baten. Jarenlang zijn ze gelukkig, tot Martin vergeetachtig wordt en verliefd op een geit. Dit bizarre gegeven werkte Edward Albee uit tot een toneelstuk, waarin de lach het wint van de schaamte. Bij het Onafhankelijk Toneel verliest het schrijnende het in deze tragikomedie van de humor.
Op het oog gaat het fantastisch: Martin en Stevie zijn gelukkig getrouwd, hun homoseksuele zoon wordt geaccepteerd, Martin wint een belangrijke prijs voor zijn architectuur én hij wordt 50. Reden genoeg om hem in een speciale televisie-uitzending te eren. Huisvriend Ross komt het portret bij hen thuis opnemen. Er zijn echter al wat scheurtjes waar te nemen. Martin voelt zich niet op zijn gemak en is erg vergeetachtig. Als hij opbiecht wat hem zo dwars zit raken de poppen aan het dansen.
Maar wie had kunnen bedenken dat Martin bij zijn zoektocht naar een buitenhuis verliefd zou worden op Sylvia, een geit? Ria Eimers en Bert Luppes nemen hun personages, Stevie en Martin, en de liefde voor de geit heel serieus, waardoor deze komedie zeer wrange kanten begint te krijgen. Martin bezoekt zelfs een hulpgroep voor mensen zoals hij, om zijn existentiële liefde voor de geit te begrijpen. Stevie smijt het serviesgoed aan gort om haar standpunt kracht bij te zetten, voor ze het huis verlaat.
Ondanks al deze tragiek blijft de lach de overhand houden. Nergens wordt het echt schrijnend, waardoor je een vermakelijke avond krijgt voorgeschoteld, maar niet diep geraakt wordt. Er wordt wel erg gemakkelijk gegrepen naar de grap. Zo wordt puberzoon Billy gesommeerd zandtaartjes te gaan bouwen en prompt komt hij terug met een in zand geboetseerde lul.
Alsof de bestialiteit nog niet genoeg is, komt ook de homoseksualiteit van de zoon nog uitgebreid aan de orde. Er wordt gedaan alsof er geen probleem van gemaakt wordt, maar waarom er vervolgens een erotische scène tussen vader en zoon gespeeld moet worden blijft onduidelijk. Noch Albee, noch regisseuse Mirjam Koen vellen een moraal oordeel. Ook wordt niet duidelijk welke van beide liefdes nu geaccepteerd dan wel afgekeurd wordt.
De tekst van Albee wordt muzikaal benaderd en de personages drukken zich zeer zorgvuldig uit. Woordspelingen zijn aan de orde van de dag. Samen met een gestileerde vormgeving van Gerrit Timmers wordt gezorgd voor voldoende afstand tot het bizarre gegeven. De geloofwaardigheid van de personages wordt hierdoor geen geweld aangedaan en tegelijkertijd wordt wel ruimte geboden voor relativering.
Met ‘De Geit, of Wie is Sylvia’ wordt geen duidelijk statement gemaakt. Meer aandacht gaat uit naar de acteurs, die alle ruimte krijgen om te schitteren. Naast sterrenduo Ria Eimers en Bert Luppes weten ook Joost Bolt (zoon Billy) en Willem de Wolf (huisvriend Ross) zich uitstekend staande te houden. Het is een aangename voorstelling, die speelt met schaamte, maar de diepgang van dit uitermate onprettige gevoel mist. Zelfs het dramatische einde weet daar geen verandering in te brengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten