Een komische IJslandse maffiafilm: kom maar op. The Higher Force is onderhoudend en af en toe droogkomisch. Goede muziek en een aardig plot.
I'm from Titov Veles is een subtiel Macedonisch drama. Prachtig gefilmd, mooie kleuren, niet al te sterk plot, maar het bleef boeien. Over drie zusters die weg willen, ze zijn bijna net zo erg als bij Tjsechov, iets moderner, dat wel.
En dan eindelijk dat heerlijke liefdesverhaal dat we allemaal wel willen: Unmade Beds van de maker van Glue. Een stuk volwassener, helderder ook. De jongen op zoek naar zijn vader is af en toe een beetje irritant, maar Alexis dos Santos weet goed hoe hij jongeren in hun natuurlijke habitat moet filmen. Goede feestjes, grappige dialogen en gekke meisjes met maskers. Als het meisje en de jongen elkaar uiteindelijk toch nog vinden (tijdens een vreselijk lied) na hun mislukte afspraak op een avond in Soho (nadere tijds- of plaatsaanduiding ontbreekt) zijn we allemaal weer blij en geloven we weer in echte liefde.
De omschrijving van The Dark Harbour roept grote verwachtingen op, die niet geheel worden vervuld. Het is grappig hoor en best wel aardig, maar bizar? Dat valt wel mee. En de vrouw is stom, waarom loopt ze nou weg?
Ook Schottentor wekt verwachtingen, die niet ingelost worden. Bijzonder is wel dat je prima een uur tijdens deze film kan slapen en hem toch kunt begrijpen. Hij is overigens best ok, leuk om eindelijk eens een film te zien die het eigen medium beschouwt. In theater gebeurt dat aan de lopende band, in film weinig. Het is bijna een gimmick, maar wel leuk.
donderdag 29 januari 2009
25 januari 2009
Blind pig who wants to fly is een aardige beginner. Mooi meeslepend, laat veel aan de verbeelding over.
Sois Sage schijnt ook mooi te zijn, maar hierin ook weer close ups van een mooi Frans meisje dat niets zegt, maar veel schijnt te bedoelen. Het kon mij niet echt boeien en het ontroerde mij ook niet. Als je denkt dat je alles al gehad hebt dan moet je naar A climate for crime uit India. Die mensen praten alleen maar en heel monotoon. Als laatste zaalwacht kon ik helaas niet meer vluchten... Shultes is een typisch Russische film, weinig tekst, wel een aardig plot. Niet overlopend van positiviteit uiteraard.
En als klapper op de vuurpijl Louise-Michel van de makers van Aaltra. Doldwaas, komisch, keihard, zwart, maar minder inhoud dan Aaltra. Absoluut een verfrissing na de trage, zware films van hiervoor.
Sois Sage schijnt ook mooi te zijn, maar hierin ook weer close ups van een mooi Frans meisje dat niets zegt, maar veel schijnt te bedoelen. Het kon mij niet echt boeien en het ontroerde mij ook niet. Als je denkt dat je alles al gehad hebt dan moet je naar A climate for crime uit India. Die mensen praten alleen maar en heel monotoon. Als laatste zaalwacht kon ik helaas niet meer vluchten... Shultes is een typisch Russische film, weinig tekst, wel een aardig plot. Niet overlopend van positiviteit uiteraard.
En als klapper op de vuurpijl Louise-Michel van de makers van Aaltra. Doldwaas, komisch, keihard, zwart, maar minder inhoud dan Aaltra. Absoluut een verfrissing na de trage, zware films van hiervoor.
maandag 26 januari 2009
24 januari 2009 tot
Wie wil er nu niet De ware geschiedenis van Tristan en Isolde lezen? In een prachtig uitgegeven oud exemplaar met houtsnede-afbeeldingen. Wat blijkt: er zijn twee Isoldes! Eén van Ierland en één van Frankrijk: wie is de echte?
24 januari 2009
Een Belgisch/Nederlands dagje vandaag. De nieuwste film van Fien Troch Unspoken is lang niet zo mooi als de voorganger Een ander zijn geluk. Teveel onuitgesproken, veel gezichten met te weinig zeggingskracht om echt diepgang te creëren.
Oogverblindend van Cyrus Frisch weet helaas de aandacht niet vast te houden, waardoor de stroom tekst van Georgina Verbaan en Rutger Hauer grotendeels verloren gaat. Wel mooie verontrustende beelden.
Wie van Nederlandse softporno houdt moet vooral naar Crépuscule gaan. Een jong meisje is de weg kwijt en probeert deze weer te vinden met een pistool in haar nakie voor de spiegel. Mooie muziek, dat dan weer wel.
Oogverblindend van Cyrus Frisch weet helaas de aandacht niet vast te houden, waardoor de stroom tekst van Georgina Verbaan en Rutger Hauer grotendeels verloren gaat. Wel mooie verontrustende beelden.
Wie van Nederlandse softporno houdt moet vooral naar Crépuscule gaan. Een jong meisje is de weg kwijt en probeert deze weer te vinden met een pistool in haar nakie voor de spiegel. Mooie muziek, dat dan weer wel.
23 januari 2009
De eerste film van een experimenterende Iraanse meester valt helaas uit. We zullen het moeten doen met een Pools drama: 33 scenes from life, waarin alles en iedereen uitsterft. Het begint met klein verdriet om de hond, maar dan volgen de rampen elkaar in rap tempo op. Moeder krijgt kanker en sterft, vader een hartaanval, dochter gaat vreemd met huisvriend en wordt natuurlijk door haar geliefde betrapt. Intens treurig dus allemaal, maar wel mooi gefilmd, wel net iets te veel van het goede.
Dan de nieuwe film van Takeshi Kitano: Achilles and the turtoise. Verfrissend en minder traag en zwanger van symboliek dan de andere film die ik van hem heb gezien: Dolls. Veel meer humor ook. De lijken zijn prachtig gestileerd met rode bloedplassen. Jammer dat naar het einde toe de verhaallijn verslapt.
Er zijn maar liefst twee Nederlandse films waarin de vrouwelijke hoofdpersoon een telefoongesprek voert met een onzichtbare tegenspeler: Oogverblindend en Last conversation. De laatste is van Noud Heerkens met Johanna Tersteege in de hoofdrol. Het is nogal een gok: 1 scène, 12 camera's die achter elkaar een monoloog waarin duidelijk wordt dat zij weggaat bij haar liefde registreren. 75 minuten Johanna Tersteege in haar telefoon horen praten, weinig of geen reacties van haar gesprekspartner te horen. Maar afgezien van enkele kromme tenen teksten een absolute aanrader. De ultieme snelwegtragedie, prachtig gefilmd.
Tot slot van deze dag: Pandora's Box een Turkse film, maar het had bijna een Nederlandse kunnen zijn: met scheldende zusjes, een afgedwaalde broer en een bijzondere band tussen een hilarisch dementerende oma en haar kleinzoon. Bij vlagen komisch, bij vlagen melodramatisch, maar altijd onderhoudend.
Dan de nieuwe film van Takeshi Kitano: Achilles and the turtoise. Verfrissend en minder traag en zwanger van symboliek dan de andere film die ik van hem heb gezien: Dolls. Veel meer humor ook. De lijken zijn prachtig gestileerd met rode bloedplassen. Jammer dat naar het einde toe de verhaallijn verslapt.
Er zijn maar liefst twee Nederlandse films waarin de vrouwelijke hoofdpersoon een telefoongesprek voert met een onzichtbare tegenspeler: Oogverblindend en Last conversation. De laatste is van Noud Heerkens met Johanna Tersteege in de hoofdrol. Het is nogal een gok: 1 scène, 12 camera's die achter elkaar een monoloog waarin duidelijk wordt dat zij weggaat bij haar liefde registreren. 75 minuten Johanna Tersteege in haar telefoon horen praten, weinig of geen reacties van haar gesprekspartner te horen. Maar afgezien van enkele kromme tenen teksten een absolute aanrader. De ultieme snelwegtragedie, prachtig gefilmd.
Tot slot van deze dag: Pandora's Box een Turkse film, maar het had bijna een Nederlandse kunnen zijn: met scheldende zusjes, een afgedwaalde broer en een bijzondere band tussen een hilarisch dementerende oma en haar kleinzoon. Bij vlagen komisch, bij vlagen melodramatisch, maar altijd onderhoudend.
22 januari 2009
Puisque nous sommes nés is een Frans/Braziliaanse film over twee jongetjes die rondom een benzinestation aan de rand van de snelweg wonen. Mooi portret in een sociaal drama verpakt zonder een echte verhaallijn.
donderdag 22 januari 2009
21 januari 2009
Voorfilmpje van The Darjeeling Limited voor de tweede keer gezien: Hotel Chevalier. Grappig dat ik er in mijn herinnering nog allerlei plotlijnen aan toegevoegd had, die er dus helemaal niet waren.
Vervolgens ook de openingsfilm van het IFFR gezien: The Hungry Ghosts van Michale Imperioli. Viel een beetje tegen, te fragmentarisch, los zand, weinig diepgang. Leefde niet met de personages mee.
De schouwburg slaapt echt minder lekker dan Pathé!
Vervolgens ook de openingsfilm van het IFFR gezien: The Hungry Ghosts van Michale Imperioli. Viel een beetje tegen, te fragmentarisch, los zand, weinig diepgang. Leefde niet met de personages mee.
De schouwburg slaapt echt minder lekker dan Pathé!
woensdag 21 januari 2009
19 januari 2009
Bij wijze van voorproefje op het IFFR een Gouden Kalfwinnaar uit 1994 gekeken:
1000 rosen van Theu Boermans. Een aardig sociaal drama met absurdistische kantjes naar een toneelstuk van Gustav Ernst.
Uiteindelijk wordt iedereen -op de hoop van de toekomst, een jong meisje, na- afgeslacht door cirkelzagen, vorkheftrucken en andere fabrieksbenodigdheden. De stad is dan al volledig overwoekerd door rozenstruiken.
1000 rosen van Theu Boermans. Een aardig sociaal drama met absurdistische kantjes naar een toneelstuk van Gustav Ernst.
Uiteindelijk wordt iedereen -op de hoop van de toekomst, een jong meisje, na- afgeslacht door cirkelzagen, vorkheftrucken en andere fabrieksbenodigdheden. De stad is dan al volledig overwoekerd door rozenstruiken.
17 januari 2009
Een spontaan feestje is altijd leuk. Als je daarbij een heerlijk maaltje krijgt voorgeschoteld en naar de film Night on Earth van Jim Jarmusch kan kijken onder het genot van een glaasje rode wijn is de avond volledig geslaagd.
Vijf taxiscenes in verschillende steden van de wereld, de een beter dan de andere, maar ze hebben allemaal wel iets. Een gekke clown of een dronken man, mooi evenwicht tussen humor en zwartgalligheid. Je zou er bijna taxichauffeur van worden.
Vijf taxiscenes in verschillende steden van de wereld, de een beter dan de andere, maar ze hebben allemaal wel iets. Een gekke clown of een dronken man, mooi evenwicht tussen humor en zwartgalligheid. Je zou er bijna taxichauffeur van worden.
dinsdag 20 januari 2009
16 januari 2009 tot 3 februari 2009
Begonnen in Het Noodlotskind van Gina B. Nahai. Ondanks lelijke kaft wel een intrigerend boek. Ik kom hier nog op terug...
Ja, mooi boek. De kaft doet iets heel anders vermoeden dan het verhaal vertelt. Geen fantasy-wereld, maar een ontroerende familiegeschiedenis, waarin het lot uiteindelijk met succes getart wordt.
Ja, mooi boek. De kaft doet iets heel anders vermoeden dan het verhaal vertelt. Geen fantasy-wereld, maar een ontroerende familiegeschiedenis, waarin het lot uiteindelijk met succes getart wordt.
16 januari 2009
Circus Taoub van Groupe Acrobatique de Tanger gezien. Eenvoudige ontroering, mooie kunstjes. Al klinkt dat te neerbuigend. Fijn om gezien te hebben.
woensdag 14 januari 2009
14 januari 2009
Betaald theater kijken, ook leuk.
De try-out van Snapshotsushi met echte sushi, limonadesiroop en karaoke. Een leuk voorproefje van het YoungDock festival en het nieuwe Rotterdamse gezelschap Siberia.
De try-out van Snapshotsushi met echte sushi, limonadesiroop en karaoke. Een leuk voorproefje van het YoungDock festival en het nieuwe Rotterdamse gezelschap Siberia.
dinsdag 13 januari 2009
12 januari 2009 tot 14 januari 2009
Time of my life van Alan Ayckbourn. Echt Engels met slim geconstrueerde tijdssprongen. Een echt familiedrama. Door met perspectief te spelen voor de tijdssprongen een fijne tragikomedie. Heel menselijk en daarom verontrustend. Niet alle verhaallijnen zijn overigens even goed. Klein beetje voorspelbaar.
12 januari 2009
Betaald lezen, wat is er beter dan dat?
Nieuwe gordijnen van Roos Ouwehand gelezen. Een korte theatertekst geschreven voor Suburbia. Mooi. Kleine situatie, maar net groot genoeg. Herkenbaar, maar net raar genoeg.
Nieuwe gordijnen van Roos Ouwehand gelezen. Een korte theatertekst geschreven voor Suburbia. Mooi. Kleine situatie, maar net groot genoeg. Herkenbaar, maar net raar genoeg.
11 januari 2009
Acrobatiek zorgt voor grootse wereld
Eerder werd al met succes het boek ‘De zwarte met het witte hart’ van Arthur Japin door het Onafhankelijk Toneel bewerkt tot de opera Kwasi en Kwame. Het Boekenweekgeschenk van Arthur Japin uit 2006 ‘De grote wereld’ is nu de inspiratiebron voor een heerlijke voorstelling vol acrobatiek en liefde. Het spel mag dan niet altijd even goed zijn, de acrobatische toeren zijn van hoge kwaliteit en van oogstrelende schoonheid.
Het Onafhankelijk Toneel uit Rotterdam slaagt er regelmatig in om een roman succesvol te bewerken tot een voorstelling voor een breed publiek. Genoot het publiek vorig seizoen nog van een schitterende René van ’t Hoff in ‘Vallende Ster’ van Bernlef, deze winter wordt er volop genoten van ‘De grote wereld’. Het verhaal is simpel, maar juist daardoor ontroerend. Voor de Tweede Wereldoorlog leefden dwergen vreedzaam in een soort reizend Madurodam bijeen tot vermaak van de groten. Met de komst van Hitler werden deze dwergen uiteengedreven en zijn velen gestorven. Tegen deze achtergrond schreef Japin een liefdesverhaal tussen Lammy en Rosa. Hun verschillende houding ten opzichte van hun onvolgroeide gestalte, zorgt voor een levenslange scheiding.
Dit hartverscheurende verhaal wordt echter in een opgewekte voorstelling verteld. Bij aanvang stellen de acteurs zich in een bonte stoet tentoon. De één is nog gekker dan de ander, nog leniger of een nog betere jongleur. En dan stapt Tessa Jonge Poerink het podium op. Ook zij stelt zichzelf tentoon, ze doet echter niets. Zij is klein. Maar met een veroverende lach is ze de ster van de avond. Zij vertelt haar verhaal over haar grote liefde Lammy, samen met vier muzikanten en zeven leerlingen van de Rotterdam Circus Artsopleiding van Codarts in Rotterdam.
Het is een gouden greep. De leerlingen zijn geen geschoolde acteurs, maar dat geeft niet, want regisseur Els van der Jagt heeft dankbaar gebruik gemaakt van hun vermogen om met bewegingen, dans, jongleren en acrobatiek een helder verhaal te vertellen. Samen met de aanstekelijke muziek en een slim decor worden begrijpelijke indrukken gegeven van de wereld waarin in Lammy en Rosa leefden. Feilloos wordt duidelijk hoe het is om anders te zijn en hoe je daarvan gebruik kunt maken om geaccepteerd te worden.
Jonge Poerink fungeert als een verteller en houdt de verhaallijn glashelder. Hoewel zij Rosa ‘is’, heeft Van der Jagt gekozen om een ander meisje ook de rol van Rosa te laten spelen. Jolinde Nijland is vooral een aandoenlijke pubermeisje, maar samen Anders Jensen die haar geliefde Lammy speelt, wordt ze een mooi koppel. Jensen maakt indruk als paalklimmer, maar hij is ook een ontroerende Lammy, waarin je je als toeschouwer gemakkelijk kunt inleven.
Jongleurs en acrobaten worden ingezet om de scènes die Rosa beschrijft beeldend uit te voeren. Deze kunsten worden afgewisseld met enkele groepsscènes, waarin elke artiest iets mag zeggen. Dat het geen acteurs zijn wreekt zich op zulke momenten, ze zijn geloofwaardiger als zij alleen hun kunsten vertonen. Dan zijn ze gewoon goed.
Al met al zorgt ‘De Grote Wereld’ voor een geslaagde middag, de muziek en acts zorgen voor voldoende afwisseling in een treurig verhaal met heftige thematiek. Het is knap om te zien hoe positief de problematiek gebracht wordt, zonder dat er medelijden opgewekt wordt. De voorstelling lijkt te willen zeggen: Ieder heeft zijn eigen kwaliteiten.
Eerder werd al met succes het boek ‘De zwarte met het witte hart’ van Arthur Japin door het Onafhankelijk Toneel bewerkt tot de opera Kwasi en Kwame. Het Boekenweekgeschenk van Arthur Japin uit 2006 ‘De grote wereld’ is nu de inspiratiebron voor een heerlijke voorstelling vol acrobatiek en liefde. Het spel mag dan niet altijd even goed zijn, de acrobatische toeren zijn van hoge kwaliteit en van oogstrelende schoonheid.
Het Onafhankelijk Toneel uit Rotterdam slaagt er regelmatig in om een roman succesvol te bewerken tot een voorstelling voor een breed publiek. Genoot het publiek vorig seizoen nog van een schitterende René van ’t Hoff in ‘Vallende Ster’ van Bernlef, deze winter wordt er volop genoten van ‘De grote wereld’. Het verhaal is simpel, maar juist daardoor ontroerend. Voor de Tweede Wereldoorlog leefden dwergen vreedzaam in een soort reizend Madurodam bijeen tot vermaak van de groten. Met de komst van Hitler werden deze dwergen uiteengedreven en zijn velen gestorven. Tegen deze achtergrond schreef Japin een liefdesverhaal tussen Lammy en Rosa. Hun verschillende houding ten opzichte van hun onvolgroeide gestalte, zorgt voor een levenslange scheiding.
Dit hartverscheurende verhaal wordt echter in een opgewekte voorstelling verteld. Bij aanvang stellen de acteurs zich in een bonte stoet tentoon. De één is nog gekker dan de ander, nog leniger of een nog betere jongleur. En dan stapt Tessa Jonge Poerink het podium op. Ook zij stelt zichzelf tentoon, ze doet echter niets. Zij is klein. Maar met een veroverende lach is ze de ster van de avond. Zij vertelt haar verhaal over haar grote liefde Lammy, samen met vier muzikanten en zeven leerlingen van de Rotterdam Circus Artsopleiding van Codarts in Rotterdam.
Het is een gouden greep. De leerlingen zijn geen geschoolde acteurs, maar dat geeft niet, want regisseur Els van der Jagt heeft dankbaar gebruik gemaakt van hun vermogen om met bewegingen, dans, jongleren en acrobatiek een helder verhaal te vertellen. Samen met de aanstekelijke muziek en een slim decor worden begrijpelijke indrukken gegeven van de wereld waarin in Lammy en Rosa leefden. Feilloos wordt duidelijk hoe het is om anders te zijn en hoe je daarvan gebruik kunt maken om geaccepteerd te worden.
Jonge Poerink fungeert als een verteller en houdt de verhaallijn glashelder. Hoewel zij Rosa ‘is’, heeft Van der Jagt gekozen om een ander meisje ook de rol van Rosa te laten spelen. Jolinde Nijland is vooral een aandoenlijke pubermeisje, maar samen Anders Jensen die haar geliefde Lammy speelt, wordt ze een mooi koppel. Jensen maakt indruk als paalklimmer, maar hij is ook een ontroerende Lammy, waarin je je als toeschouwer gemakkelijk kunt inleven.
Jongleurs en acrobaten worden ingezet om de scènes die Rosa beschrijft beeldend uit te voeren. Deze kunsten worden afgewisseld met enkele groepsscènes, waarin elke artiest iets mag zeggen. Dat het geen acteurs zijn wreekt zich op zulke momenten, ze zijn geloofwaardiger als zij alleen hun kunsten vertonen. Dan zijn ze gewoon goed.
Al met al zorgt ‘De Grote Wereld’ voor een geslaagde middag, de muziek en acts zorgen voor voldoende afwisseling in een treurig verhaal met heftige thematiek. Het is knap om te zien hoe positief de problematiek gebracht wordt, zonder dat er medelijden opgewekt wordt. De voorstelling lijkt te willen zeggen: Ieder heeft zijn eigen kwaliteiten.
zondag 11 januari 2009
10 januari 2009
Na ruim een jaar gewacht te hebben, dan nu eindelijk Instinct van NTGent. Vorig jaar had dhr. Bokma stemproblemen, waardoor de tournee afgelast werd. Nu deed 'ie het weer.
Verfrissend, fijne acteurs met rollen waarin sommigen hun kunnen niet volledig konden laten zien. Goed gezongen ook. Wim Opbrouck doet overigens in het geheel niet onder voor Bokma, maar niemand die het over hem heeft. Een inspirerende voorstelling die enthousiast maakt om net zo'n gekke over-the-top voorstelling te maken, die verduveld goed in elkaar zit.
Verfrissend, fijne acteurs met rollen waarin sommigen hun kunnen niet volledig konden laten zien. Goed gezongen ook. Wim Opbrouck doet overigens in het geheel niet onder voor Bokma, maar niemand die het over hem heeft. Een inspirerende voorstelling die enthousiast maakt om net zo'n gekke over-the-top voorstelling te maken, die verduveld goed in elkaar zit.
vrijdag 9 januari 2009
8 januari 2009
Geletterde mensen van alleskunstenaar Ramsey Nasr en muzikant Mauro Pawlowski bezocht. Jammer dat ze voor de pauze bewijzen dat ze alles kunnen door het niet te laten zien. Na de pauze gelukkig deelgenoot geworden van de liefde voor muziek en Sjostakovitsj in het bijzonder. Zowel voor als na de pauze maakten ze enkele rake opmerkingen over kunst.
En zo charmant. Pom pom.
En zo charmant. Pom pom.
donderdag 8 januari 2009
7 januari 2009
Mighty Society moet nog maar wachten. Medea van het Nationale Toneel krijgt de voorkeur.
Peter Blok verrassend losjes en geloofwaardig. Bij hem kwamen de zinnen moeiteloos uit zijn mond. Ook Ariane Schluter goed, maar zij heeft altijd iets dramatisch over zich. Kwaliteit van bijvoorbeeld Bien de Moor en Vincent Linthorst kwam niet naar voren.
Koor een trucje, weinig spannend.
Decor erg mooi, jammer dat het tijdens de voorstelling al zo technisch hoogstaand afgebroken wordt. Filmpjes deels acceptabel, deels weinig toevoegend.
En waarom gaan de personages zo op het oog zonder logica op en af via verschillende kanten?
Peter Blok verrassend losjes en geloofwaardig. Bij hem kwamen de zinnen moeiteloos uit zijn mond. Ook Ariane Schluter goed, maar zij heeft altijd iets dramatisch over zich. Kwaliteit van bijvoorbeeld Bien de Moor en Vincent Linthorst kwam niet naar voren.
Koor een trucje, weinig spannend.
Decor erg mooi, jammer dat het tijdens de voorstelling al zo technisch hoogstaand afgebroken wordt. Filmpjes deels acceptabel, deels weinig toevoegend.
En waarom gaan de personages zo op het oog zonder logica op en af via verschillende kanten?
5 januari 2009 tot 9 januari 2009
Dan toch maar begonnen in Gran Café Boulevard van Tomas Lieske. Heerlijk. Mooier dan Nachtkwartier en Franklin. Zwakt naar einde toe helaas een beetje af.
4 januari 2009
Waar we allemaal al jaren op wachten: de nieuwe Baz Luhrmann. Of niet?
Als je erheen gaat met de verwachting dat Australia net zo slecht is als Pearl Harbour dan valt hij alleszins mee. Nicole Kidman blijft geweldig. Maar geen gekte en bizarheid zoals in Moulin Rouge of Romeo + Juliet. Wel Somewhere over the rainbow.
Als je erheen gaat met de verwachting dat Australia net zo slecht is als Pearl Harbour dan valt hij alleszins mee. Nicole Kidman blijft geweldig. Maar geen gekte en bizarheid zoals in Moulin Rouge of Romeo + Juliet. Wel Somewhere over the rainbow.
3 januari 2009
Wintervögelchen van Jan Decorte en Comp. Marius.
Prachtig Vlaams. Maar teveel een trucje. Beiden kunnen beter. Vermakelijk met gniffels. "Grom."
Prachtig Vlaams. Maar teveel een trucje. Beiden kunnen beter. Vermakelijk met gniffels. "Grom."
2 januari 2009
Mooie ingetogen film: Jagdhunde. Vliegt naar het einde toe een beetje uit de bocht. Debuut van Duitse Ann-Kristin Reyels. Mooi spel van hoofdpersonen.
En omdat het nog niet genoeg was: Changeling met Angelina Jolie. Wat je kunt verwachten van Clint Eastwood. Veel spectakel, veel ontwikkelingen. Doet afbreuk aan 'waargebeurde' verhaal.
En omdat het nog niet genoeg was: Changeling met Angelina Jolie. Wat je kunt verwachten van Clint Eastwood. Veel spectakel, veel ontwikkelingen. Doet afbreuk aan 'waargebeurde' verhaal.
2 januari 2009
tot alles is gezegd van Enne Koens is een echte roadnovel. Zoals bij veel van haar generatiegenoten gaat het over een beëindigde liefde en de moeilijkheid daarvan. Nu met een kind dat naar Algeciras gebracht wordt.
1 januari 2009
Hoe kan je het nieuwe jaar beter beginnen dan met Dekalog van Krzysztof Kieslowski?
Vanavond deel 5 en 6 bekeken.
Vanavond deel 5 en 6 bekeken.
1 januari 2009
Met moeite Land zonder Sarah uitgelezen. Jammer dat De bekoring en Het gelukkige jaar 1940 toevalstreffers waren van Hans Münstermann.
Abonneren op:
Posts (Atom)
