maandag 9 maart 2009
7 maart 2009
Zita Swoon trad op in de Schouwburg! Met een danser van Rosas. The Sound Hobbyist maakt niet alleen geluiden, maar danst er ook op! Een mooie avond met voor de pauze spannend opgebouwde melodische nummers en na de pauze wat meer up tempo percussiewerk. Kostuums trokken zoals verwacht de aandacht. En verder was het gewoon goed muziek en een mooie avond.
donderdag 5 maart 2009
4 maart 2009
Wat een heftige en deprimerende film: Gomorra. Ik hoop van ganser harte dat de gepresenteerde werkelijkheid gedramatiseerd is, want zo niet... dan is Italië nog corrupter dan ik altijd al dacht. Geld speelt een allesbepalende rol in deze mooi geschoten film en met dat geld komt de macht. Akelig subtiel in beeld gebracht, op enkele schietpartijen na, maar die zijn geconcentreerd in het begin en het slot. Verder zijn 'gewone' Italianen te zien wiens leven volledig in de greep is van geld. Er lijkt geen uitweg en de paplepel zou iets anders moeten in gieten. Maar de camorra kent geen genade en de film dus ook niet.
dinsdag 3 maart 2009
28 februari 2009
De schaamte voorbij, tot het komisch wordt
"Kijk goed uit met wie je trouwt!" Stevie was nog wel zo goed gewaarschuwd door haar moeder voor ze met Martin trouwde. Het mocht echter niet baten. Jarenlang zijn ze gelukkig, tot Martin vergeetachtig wordt en verliefd op een geit. Dit bizarre gegeven werkte Edward Albee uit tot een toneelstuk, waarin de lach het wint van de schaamte. Bij het Onafhankelijk Toneel verliest het schrijnende het in deze tragikomedie van de humor.
Op het oog gaat het fantastisch: Martin en Stevie zijn gelukkig getrouwd, hun homoseksuele zoon wordt geaccepteerd, Martin wint een belangrijke prijs voor zijn architectuur én hij wordt 50. Reden genoeg om hem in een speciale televisie-uitzending te eren. Huisvriend Ross komt het portret bij hen thuis opnemen. Er zijn echter al wat scheurtjes waar te nemen. Martin voelt zich niet op zijn gemak en is erg vergeetachtig. Als hij opbiecht wat hem zo dwars zit raken de poppen aan het dansen.
Maar wie had kunnen bedenken dat Martin bij zijn zoektocht naar een buitenhuis verliefd zou worden op Sylvia, een geit? Ria Eimers en Bert Luppes nemen hun personages, Stevie en Martin, en de liefde voor de geit heel serieus, waardoor deze komedie zeer wrange kanten begint te krijgen. Martin bezoekt zelfs een hulpgroep voor mensen zoals hij, om zijn existentiële liefde voor de geit te begrijpen. Stevie smijt het serviesgoed aan gort om haar standpunt kracht bij te zetten, voor ze het huis verlaat.
Ondanks al deze tragiek blijft de lach de overhand houden. Nergens wordt het echt schrijnend, waardoor je een vermakelijke avond krijgt voorgeschoteld, maar niet diep geraakt wordt. Er wordt wel erg gemakkelijk gegrepen naar de grap. Zo wordt puberzoon Billy gesommeerd zandtaartjes te gaan bouwen en prompt komt hij terug met een in zand geboetseerde lul.
Alsof de bestialiteit nog niet genoeg is, komt ook de homoseksualiteit van de zoon nog uitgebreid aan de orde. Er wordt gedaan alsof er geen probleem van gemaakt wordt, maar waarom er vervolgens een erotische scène tussen vader en zoon gespeeld moet worden blijft onduidelijk. Noch Albee, noch regisseuse Mirjam Koen vellen een moraal oordeel. Ook wordt niet duidelijk welke van beide liefdes nu geaccepteerd dan wel afgekeurd wordt.
De tekst van Albee wordt muzikaal benaderd en de personages drukken zich zeer zorgvuldig uit. Woordspelingen zijn aan de orde van de dag. Samen met een gestileerde vormgeving van Gerrit Timmers wordt gezorgd voor voldoende afstand tot het bizarre gegeven. De geloofwaardigheid van de personages wordt hierdoor geen geweld aangedaan en tegelijkertijd wordt wel ruimte geboden voor relativering.
Met ‘De Geit, of Wie is Sylvia’ wordt geen duidelijk statement gemaakt. Meer aandacht gaat uit naar de acteurs, die alle ruimte krijgen om te schitteren. Naast sterrenduo Ria Eimers en Bert Luppes weten ook Joost Bolt (zoon Billy) en Willem de Wolf (huisvriend Ross) zich uitstekend staande te houden. Het is een aangename voorstelling, die speelt met schaamte, maar de diepgang van dit uitermate onprettige gevoel mist. Zelfs het dramatische einde weet daar geen verandering in te brengen.
"Kijk goed uit met wie je trouwt!" Stevie was nog wel zo goed gewaarschuwd door haar moeder voor ze met Martin trouwde. Het mocht echter niet baten. Jarenlang zijn ze gelukkig, tot Martin vergeetachtig wordt en verliefd op een geit. Dit bizarre gegeven werkte Edward Albee uit tot een toneelstuk, waarin de lach het wint van de schaamte. Bij het Onafhankelijk Toneel verliest het schrijnende het in deze tragikomedie van de humor.
Op het oog gaat het fantastisch: Martin en Stevie zijn gelukkig getrouwd, hun homoseksuele zoon wordt geaccepteerd, Martin wint een belangrijke prijs voor zijn architectuur én hij wordt 50. Reden genoeg om hem in een speciale televisie-uitzending te eren. Huisvriend Ross komt het portret bij hen thuis opnemen. Er zijn echter al wat scheurtjes waar te nemen. Martin voelt zich niet op zijn gemak en is erg vergeetachtig. Als hij opbiecht wat hem zo dwars zit raken de poppen aan het dansen.
Maar wie had kunnen bedenken dat Martin bij zijn zoektocht naar een buitenhuis verliefd zou worden op Sylvia, een geit? Ria Eimers en Bert Luppes nemen hun personages, Stevie en Martin, en de liefde voor de geit heel serieus, waardoor deze komedie zeer wrange kanten begint te krijgen. Martin bezoekt zelfs een hulpgroep voor mensen zoals hij, om zijn existentiële liefde voor de geit te begrijpen. Stevie smijt het serviesgoed aan gort om haar standpunt kracht bij te zetten, voor ze het huis verlaat.
Ondanks al deze tragiek blijft de lach de overhand houden. Nergens wordt het echt schrijnend, waardoor je een vermakelijke avond krijgt voorgeschoteld, maar niet diep geraakt wordt. Er wordt wel erg gemakkelijk gegrepen naar de grap. Zo wordt puberzoon Billy gesommeerd zandtaartjes te gaan bouwen en prompt komt hij terug met een in zand geboetseerde lul.
Alsof de bestialiteit nog niet genoeg is, komt ook de homoseksualiteit van de zoon nog uitgebreid aan de orde. Er wordt gedaan alsof er geen probleem van gemaakt wordt, maar waarom er vervolgens een erotische scène tussen vader en zoon gespeeld moet worden blijft onduidelijk. Noch Albee, noch regisseuse Mirjam Koen vellen een moraal oordeel. Ook wordt niet duidelijk welke van beide liefdes nu geaccepteerd dan wel afgekeurd wordt.
De tekst van Albee wordt muzikaal benaderd en de personages drukken zich zeer zorgvuldig uit. Woordspelingen zijn aan de orde van de dag. Samen met een gestileerde vormgeving van Gerrit Timmers wordt gezorgd voor voldoende afstand tot het bizarre gegeven. De geloofwaardigheid van de personages wordt hierdoor geen geweld aangedaan en tegelijkertijd wordt wel ruimte geboden voor relativering.
Met ‘De Geit, of Wie is Sylvia’ wordt geen duidelijk statement gemaakt. Meer aandacht gaat uit naar de acteurs, die alle ruimte krijgen om te schitteren. Naast sterrenduo Ria Eimers en Bert Luppes weten ook Joost Bolt (zoon Billy) en Willem de Wolf (huisvriend Ross) zich uitstekend staande te houden. Het is een aangename voorstelling, die speelt met schaamte, maar de diepgang van dit uitermate onprettige gevoel mist. Zelfs het dramatische einde weet daar geen verandering in te brengen.
27 februari 2009 tot 3 maart 2009
Het nieuwste boek van Tomas Lieske is ook weer goed. In Dünya komen Lieskes voorliefde voor moeilijke woorden, opgroeiende kinderen en techniek op een bevredigende manier samen. Een wonderlijk, moeilijk te geloven verhaal, overleven in een vreemde wereld ten tijde van oorlog, waarin dochter Julia de onontkoombare spil is. Perspectievenwisselingen worden ook hierin gebruikt, maar zonder stijlwisselingen gelukkig. Lieskes romans zijn een aanrader!
25 februari 2009
Lizzy Timmers blaast leven in Kaap Kat
“Durf jij de Kaap aan?” prijkt op diverse posters in de stad. Lang was Katendrecht, de Kaap, een plek waar armoede en prostitutie hoogtij vierden. Momenteel voert de gemeente Rotterdam actief campagne om de Kaap aan te prijzen bij welgestelde Rotterdammers. De in Rotterdam geboren en getogen Lizzy Timmers maakt voor Productiehuis Rotterdam een voorstelling over dit afvoerputje van Rotterdam: Kaap Kat. Al deze aandacht voor een bijzonder stukje Rotterdam maakt nieuwsgierig.
De omtrek van Katendrecht is met wit tape op de zwarte vloer afgeplakt. Een strook rode tl-lampen hangt erboven en verwijst naar het rosse imago van het stadsdeel. Laurens Joensen pingelt op een gitaar. Met minimale middelen wordt de sfeer en het leven van Katendrecht opgewekt. Lizzy Timmers begint te vertellen, over de ontstaansgeschiedenis van dit schiereiland dat een heel eigen cultuur heeft en niets te maken heeft met ‘de stad Rotterdam’ aan de overzijde van de brede Maas. Met vogelperspectief vliegt ze over de wijk en ziet dijken gebouwd worden, graslanden ontstaan en boerderijen verschijnen. De armoede uit ‘de stad’ komt er niet, verbeelden Lizzy’s medespelers Yonina Spijker en Arend Pinoy door een oude schoonmakende vrouw en een rat te spelen.
De aanleg van de overslaghavens, de Rijn- en Maashaven, aan weerszijde van Katendrecht laten enkele honderden huizen in het water verdwijnen. Langzaam begint de geschiedenis scheurtjes te vertonen en wordt het armoedevrije stukje land een plek waar naast veel werkgelegenheid ook groot verdriet ontstaat. Spijker en Pinoy spelen een scène waarin de jongen voor enkele weken de zee op gaat en het meisje na zeven jaar nog steeds op haar blonde liefde wacht.
De voorstelling zit vol met dergelijke speelse intermezzo’s, waardoor de geschiedenisles voldoende lucht en leven wordt ingeblazen om boeiend te blijven. Op deze manier weet Timmers ook een persoonlijke toets toe te voegen. Gekke scènes, weemoedige liedjes en subtiele dansjes geven haar interpretatie van de Kaap weer.
De vorm zorgt voor grote transparantie waar alle performers goed raad mee weten. Open en bloot geven ze zichzelf ten behoeve van het grotere verhaal. Het ontlokt veel reacties uit het publiek, waardoor een grote betrokkenheid ontstaat. Aan het slot vertelt Timmers dat ze samen met haar vormgever Maarten van Otterdijk naar een reünie op de Kaap ging om verhalen te horen. De schaamte die ze daarbij voelde, deelt ze in de voorstelling met haar publiek. Ze komt zelf niet uit Katendrecht en heeft het gevoel hun verhalen te ‘stelen’. Op slinkse wijze redt ze zich hieruit, waardoor ze tegelijkertijd haar voorstelling legitimeert én de bewoners van Katendrecht in hun waarde laat.
Nu wordt de Kaap grotendeels gerenoveerd en voor de echt schrijnende gevallen moet een oplossing gezocht worden. Zij kunnen hun gerenoveerde en dus veel duurdere huizen niet meer betalen. De nostalgie die een rijkere bevolkingslaag moet aanspreken, gezien de aantrekkende campagne van de gemeente, kent dus ook een keerzijde. Lizzy Timmers weet het evenwicht tussen valse romantiek en genadeloze werkelijkheid goed te bewaren. Haar inwoners van Katendrecht leven.
“Durf jij de Kaap aan?” prijkt op diverse posters in de stad. Lang was Katendrecht, de Kaap, een plek waar armoede en prostitutie hoogtij vierden. Momenteel voert de gemeente Rotterdam actief campagne om de Kaap aan te prijzen bij welgestelde Rotterdammers. De in Rotterdam geboren en getogen Lizzy Timmers maakt voor Productiehuis Rotterdam een voorstelling over dit afvoerputje van Rotterdam: Kaap Kat. Al deze aandacht voor een bijzonder stukje Rotterdam maakt nieuwsgierig.
De omtrek van Katendrecht is met wit tape op de zwarte vloer afgeplakt. Een strook rode tl-lampen hangt erboven en verwijst naar het rosse imago van het stadsdeel. Laurens Joensen pingelt op een gitaar. Met minimale middelen wordt de sfeer en het leven van Katendrecht opgewekt. Lizzy Timmers begint te vertellen, over de ontstaansgeschiedenis van dit schiereiland dat een heel eigen cultuur heeft en niets te maken heeft met ‘de stad Rotterdam’ aan de overzijde van de brede Maas. Met vogelperspectief vliegt ze over de wijk en ziet dijken gebouwd worden, graslanden ontstaan en boerderijen verschijnen. De armoede uit ‘de stad’ komt er niet, verbeelden Lizzy’s medespelers Yonina Spijker en Arend Pinoy door een oude schoonmakende vrouw en een rat te spelen.
De aanleg van de overslaghavens, de Rijn- en Maashaven, aan weerszijde van Katendrecht laten enkele honderden huizen in het water verdwijnen. Langzaam begint de geschiedenis scheurtjes te vertonen en wordt het armoedevrije stukje land een plek waar naast veel werkgelegenheid ook groot verdriet ontstaat. Spijker en Pinoy spelen een scène waarin de jongen voor enkele weken de zee op gaat en het meisje na zeven jaar nog steeds op haar blonde liefde wacht.
De voorstelling zit vol met dergelijke speelse intermezzo’s, waardoor de geschiedenisles voldoende lucht en leven wordt ingeblazen om boeiend te blijven. Op deze manier weet Timmers ook een persoonlijke toets toe te voegen. Gekke scènes, weemoedige liedjes en subtiele dansjes geven haar interpretatie van de Kaap weer.
De vorm zorgt voor grote transparantie waar alle performers goed raad mee weten. Open en bloot geven ze zichzelf ten behoeve van het grotere verhaal. Het ontlokt veel reacties uit het publiek, waardoor een grote betrokkenheid ontstaat. Aan het slot vertelt Timmers dat ze samen met haar vormgever Maarten van Otterdijk naar een reünie op de Kaap ging om verhalen te horen. De schaamte die ze daarbij voelde, deelt ze in de voorstelling met haar publiek. Ze komt zelf niet uit Katendrecht en heeft het gevoel hun verhalen te ‘stelen’. Op slinkse wijze redt ze zich hieruit, waardoor ze tegelijkertijd haar voorstelling legitimeert én de bewoners van Katendrecht in hun waarde laat.
Nu wordt de Kaap grotendeels gerenoveerd en voor de echt schrijnende gevallen moet een oplossing gezocht worden. Zij kunnen hun gerenoveerde en dus veel duurdere huizen niet meer betalen. De nostalgie die een rijkere bevolkingslaag moet aanspreken, gezien de aantrekkende campagne van de gemeente, kent dus ook een keerzijde. Lizzy Timmers weet het evenwicht tussen valse romantiek en genadeloze werkelijkheid goed te bewaren. Haar inwoners van Katendrecht leven.
maandag 23 februari 2009
23 februari 2009
Synecdoche, New York. Mooie magisch-realistische film, veel beter te pruimen dan Adaptation. Maar misschien komt dat omdat ik met verkeerde verwachtingen die film zag.
Synecdoche, New York heeft prachtige vondsten, zoals het brandende huis waarin Samantha Morton gaat wonen. Het grootscheepse toneelexperiment van Philip Seymour Hofmann wordt iets te ver doorgevoerd, op een gegeven moment wordt teveel uitgelegd. Het subtiele van het begin is stiekem veel mooier.
Synecdoche, New York heeft prachtige vondsten, zoals het brandende huis waarin Samantha Morton gaat wonen. Het grootscheepse toneelexperiment van Philip Seymour Hofmann wordt iets te ver doorgevoerd, op een gegeven moment wordt teveel uitgelegd. Het subtiele van het begin is stiekem veel mooier.
23 februari 2009 tot 26 februari 2009
Ook al is het geen fictie, toch is het een boeiend boek: Ararat van Frank Westerman. Hij kan zeker schrijven en zijn zoektocht naar de relatie tussen godsdienst en wetenschap is merkwaardig meeslepend om te volgen. Niet alle verhaallijnen tot voldoening afgerond, maar een interessant boek, zonder meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)
