28 januari 2009

Een komische IJslandse maffiafilm: kom maar op. The Higher Force is onderhoudend en af en toe droogkomisch. Goede muziek en een aardig plot.
I'm from Titov Veles is een subtiel Macedonisch drama. Prachtig gefilmd, mooie kleuren, niet al te sterk plot, maar het bleef boeien. Over drie zusters die weg willen, ze zijn bijna net zo erg als bij Tjsechov, iets moderner, dat wel.
En dan eindelijk dat heerlijke liefdesverhaal dat we allemaal wel willen: Unmade Beds van de maker van Glue. Een stuk volwassener, helderder ook. De jongen op zoek naar zijn vader is af en toe een beetje irritant, maar Alexis dos Santos weet goed hoe hij jongeren in hun natuurlijke habitat moet filmen. Goede feestjes, grappige dialogen en gekke meisjes met maskers. Als het meisje en de jongen elkaar uiteindelijk toch nog vinden (tijdens een vreselijk lied) na hun mislukte afspraak op een avond in Soho (nadere tijds- of plaatsaanduiding ontbreekt) zijn we allemaal weer blij en geloven we weer in echte liefde.
De omschrijving van The Dark Harbour roept grote verwachtingen op, die niet geheel worden vervuld. Het is grappig hoor en best wel aardig, maar bizar? Dat valt wel mee. En de vrouw is stom, waarom loopt ze nou weg?
Ook Schottentor wekt verwachtingen, die niet ingelost worden. Bijzonder is wel dat je prima een uur tijdens deze film kan slapen en hem toch kunt begrijpen. Hij is overigens best ok, leuk om eindelijk eens een film te zien die het eigen medium beschouwt. In theater gebeurt dat aan de lopende band, in film weinig. Het is bijna een gimmick, maar wel leuk.